Føroya Tele

Sá akkurát eina reklamu frá Føroya Tele. Kvinnan á myndini, glað og við eygunum droymandi út í einki sum vanligt, helt í einari telefon frá fyrru øld. Tú veit, einari sórnari ið líkist einum hálvum rugbreyði. Ein sórin, ið Anna á Grønafløtti keypti sær, hóast hon bert hevði tvær krónur eftir á bók. Kvinnan situr eisini væl, tað sær man, lena upp eftir einari stórari pútu. Tað fær meg tó ikki líkafram til at ynskja, at eisini eg kundi siti í einum sekkjastóli og tosa í rugbreyðstelefonir frá furssunum.

Tvass, FT – I am busting your chops. Tað er ikki nemt at reklamera nostalgi í einari so kaldari og kyniskari verð sum 2012 er vorðið, I get it.

Men hevði tað verið eg, so hevði eg sett t.d. 200 í haft og fingið teir til at spunnið gullið fyri meg. Fullkomiliga fríar hendur og ein stakk av pengum og um teir so komu aftur við einum 60sek filmi av teimum humpandi Føroya Tele bygningin, skríggjandi: “HEIMATELEFON, JAAA!” – so hevði eg stemplað logoið á og sent tað út. Kreist, eg hevði sent eina umbøn út til føroyingar, at um teir kundu funnið villari hættir enn 200 at humpa Føroya Tele bygningin, so vildu vit sæð tað á okkara gronritarveggi.

Tvey, trý lesarabrøv seinni og eitt loyniligt møti í Kelduni og so høvdu tit kanska mist sjey fastnet hald, men fukk it – tit høvdu, av natúrligum ávum, mist tey um nøkur ár allígavæl.

Eg eri eitt marketing geni, tit. Eg havi eisini hugskot til fríar scenur, sølutorg og hvussu vit kunnu fáa fólk at gevast við at lata djór í klæðir – ið inniber 30 watts perur, eina skógvaeskju og nøkur hjól. Hetta síðsta tørvar møguliga eitt sindur av slíping, men restin er klárt til klipping!

Miðlingurin!

Fyri nøkrum døgum síðani var Miðlingurin horvin. Tá eg fór at leita eftir henni, vísti tað seg, at hon var flogin til Føroyar, tí ein avtala, ið hon hevði søkt og ynskt sær, var komin upp á pláss.

Tað gongur upp í eina hægri eind, haldi eg. Fyri nógvum árum síðani rak hon á land við Robinson Crusoe og gjørdist vinur við Fríggjadag. Djísus, vit mundu ikki fingið hana av aftur hasari oynni. Og nú er bókaheimurin, tað ið upptekur hana mest, vorðin veruleiki.  Hon er júst útlærd bókmentafrøðingur og hevur júst júst fingið starv sum bókmentaligur samskipari, seriøst – you can’t make this shit up. Hon er sett at sveiggja koyrilin yvir føroysku bókmentirnar á bókamessunum í Gøteborg og Frankfurt. Eg eri so glað hennara vegna, eg eri um at flakna.

Og omaná alt, (Hetta er sórit, ið fær okkara hjørtu at tindra. Sad, but true) so hava ØLL stavað eftirnavnið hjá henni við tveimum N og tveimum S. *stórt ovfarakæti.

Eykabonus.beinthar.

Uha, til tykkum – ið møguliga eru nýggj og hugsa: “Hetta var ikki serliga objektivt” – *snerk. So vil eg kunna tykkum um, at Miðlingurin er systur mín og eg eri ikki tíðindafólk.

1.maj plakat

Á mínum eftirhondini langa lista av snork keðiligum pappírs skumparíði, ið fylgir við vaksnamannalívinum, so eru tryggingar ovaliga á listanum. Fyri einari tíð síðan, avgjørdi eg at fáa mær eina íbúgv- og ólukkutrygging. Hetta kom upp í lag, eftir at ein løgreglumaður bað meg, við orðunum: “Tú skal fáa tær eina trygging. Tað hevur mamma tín ivaleyst sagt við teg fyrr.” Alright, already!

Í dag fekk eg rokningina og tað vísir seg, at í staðin fyri at gjalda fyri Turið Marin, so sleppi eg at gjalda fyri Tuo Martin – feitt hjá honum. Hann kann liva lívið, nýtist ikki at gjalda fyri at verða td. robbaður og síðan sligin niður.

Tuo Martin, tsk. Hetta er prógv uppá, at tryggingarfeløg leggja líka nógv í meg, sum eg helt, at tey gjørdu.

Eg oooorki ikki at broyta hetta, tí eg tími ikki at fáast við sórit tvætl. *ilandsproblem

Eg skuldi havt gjørt, sum maðurin í Sjónbandinum hesaferð.

Bróðir

Bróðir er í Keypmannahavn. Vit eta Haribo mix og hyggja eftir Mad Max filmum. At hanga út við Broman, er sum at fara 10 ár aftur í tíðina. Foytar grejir.

MIHA

Eg havi valt at skriva eina dramaturgi uppgávu í Doctor Faustus Lights the Lights hjá rithøvundanum Getrude Stein.

Ja, uppgávan er trupul.

Havi eg júst brúkt ein hálvan tíma, har eg kundi haft lisið og skrivað dramaturgi uppgávu, uppá at redigera eina mynd av mær sjálvari til ein av afturvendandi karakterunum í leikritinum; dupultkvinnan “Marguerite Ida and Helena Annabel”? Svarið er ja. Eg vil tó vinarliga fáa eitt sindur av viðurkenning fyri hetta, tí eitt menniskja klárar bert so og so nógv av skróvturrum ástøðum. Eg mátti gera hetta, fyri at vissa mær sjálvari í, at eg ikki var við at gerast høgravend.

Hevði eg sett mær fyri at skriva tvær uppgávur í apríl, soleiðis at eg fekk maj til at fyrireika hinar báðar uppgávurnar, ið allar skulu latast inn samstundis? Jup. Havi eg gjørt tað? Naaah…

Lovaði eg mínum dramaturgi undirvísara, at eg skuldi taka nakrar avgerðir og so halda fast í teimum avgerðunum, soleiðis at eg ikki svansaði runt í øllum teimum óteljandi tingunum, ið finnast í tekstinum? Ja, men sum við so nógvum, so er tað eins lutur í lívinum at hava ein (til tíðir) fullkomiliga skilagóðan heila, ið skal dragast við ein (til tíðir) fullkomiliga inkompetentan motorik. Við øðrum orðum – alt verður lættari sagt enn gjørt.

Er Gertrude Stein nakað av tí besta, eg nakrantíð havi lisið? Ja, eg eri snøgt sagt in awe.

Fínt, eg sigi vit halda fram treiskliga.

Fínt, tað sigi eg eisini.

She's got it!

Sunnudagur, 15.04.2012 – kl. 19:40

Venus de Milo, people! Vit stukku inn á gólvið á Louvre í morgun – ætlaðu okkum at náa tað og tað jødiska grannalagi í Marais, áðrenn vit máttu ferðast til Charles de Gaulle flogvøllin, her vit nú sita og pynta boarding-bíðirúmið.

Mona

Mona Lisa

Mona hevði fingið øsing í akkurát líkar nógvar japanskar fjepparar hesaferð, sum seinast. Vit vórðu flongdar aftur og fram í rúgvuni – tað má verða soleiðis trolfiskur hevur tað, hugsaði eg.

Homoerotiskt bearhug - show the love!

Maður og kona

Har vóru hesar ela lítlu myndirnar, ið hann sjálvur við hasum navninum, ið eg havi gloymt hvussu eitur, hevur málað. Tær mintu meg um Mikines – Mykinesmannin og konuna.  Snappaði eina mynd.

Keyptir souvenirs

Keyptu verðins besta falaffil frá einum jødiskum drongi í kalotti í tí jødiska grannalagnum. Djisi krisi, tað smakkaði avbera væl! Vit gingu bara og slentraðu, vóru ógvuliga móðar nú og føturnar bløddu og grótu, sum vit høvdu gingið hesar seinastu dagarnar. Myndatólið slapp at liggja í taskuni, tí eg orkaði ikki at taka meir. Vit náddu eisini aftur til Marais, har vit shoppaðu nakrar souvenirs og so út á CdG.

Klokkan 19:50

Vit fara nú. Á veg inn í flúgvarin sá eg langt, ljóst hár inni í førarahúsinum (hanahúsinum?) – “Ein kona!!” – nýsti eg av gleði og hyrdi undir Mme. Við skálkaligum brosi og uppsett uppá at bresta mína feministisku javnstøðuboblu kom hon við ástøðinum: “Hatta er allarhelst flogternan, ið hevur sett seg av óvart.” – “Vánaligur hugburður, Mme.” – svari eg. Tað er tøgn, inntil vit finna setrini og so sigur Mme: “Eller en langhåret mand!”

19:55

JA! Eg hevði rætt! Okkara flogskipari eitur Cécilie!!! “Hetta varð besta kvøldið!” – sum ein plagar at taka til.

23:52

Havi akkurát sett meg niður á sofuna í Keypmannahavn og funnið útav at Steinbjørn B. Jacobsen er farin. Lagið gjørdist eitt sindur tungt nú, tað er løgi – tí eg kendi ikki mannin. Og tó…einaferð, tá eg var rættiliga lítil og í mínum egnu tonkum gekk forbí køksborðið heima hjá okkum, ið var fylt við vaksnum og vaksnamannatosi – tá skar ein tann fryntligasta røddin burturúr øllum møsninum og eg fekk at vita: “Tú er í so fínum kjóla!”  Tað var Steinbjørn og eg smæddist burtur í einki av hesum, men eg gloymdi tað ongantíð.

Farvæl Steinbjørn.

Le Père Lachaise

Leygardagur, 14.04.2012 – kl. 22:28 

Vit byrjaðu dagin við at taka metroina út til Bastille, tí Mme hevði gjørt research heima um ein vintage-marknað, ið skuldi vera á Designsentrinum í Bastille. Aftaná ein espresso og croissant á einari kafé, fóru vit higar – tær, tí tað vóru mest kvinnur, vóru ógvuliga blíðar. Tær vóru sera vakurt klæddar í 50′ara klæðum og tosaðu flótandi enskt – hóast vit ikki spurdu um tær dugdu enskt, men bara sóðu alminiliga forvirraðar út. Har var ógvuliga nógv stuttligt at síggja. Vintage leikur, sum td Ken við afro og trompetbuksum. Bláar, gular og reyðar Kobra telefonur, vinyl plátur, strutt-skørt og Hérmes og Chanel kjólar frá 1940-50. Eg keypti tíverri einki, men Mme fór avstað við einari litríkari skjúrtu fyri 10 evrur.

Jim Morrison

Aftaná vintage-marknað gekk leiðin til Père Lachaise kirkjugarðin. Eg haldi, at hann eg keypti kort frá, var hin sami sum eg keypti frá tá eg var her fyrru ferð við flokkinum úr Hoydølum. Trý ár í fronskum sita enn eftir í mær, opinbart. Eg helt eg hevði gloymt alt, men uttan at hugsa um tað – so sigi eg so gott sum eg kundi: “Góðan dagin, harri. Hevur tú eitt kort yvir kirkjugarðin?” – “Jú, hvat mál tosa tit?”, svarar hann mær. “Danskt” – sigi eg, uttan at fara í holt við kolonisøgur um Føroyar. Hann forklárar okkum á kortinum, hvar tað er vit byrja og hvat vit skulu vita og tá vit fara inn, rópar hann: “Hav tað gott, Danmark.”

Molière

Líkasum seinast sá eg eisini hesaferð grøvina hjá Jim Morrison, har er komi eitt tyggigummitræ, ið eg ikki mintist var har áðrenn. Menniskju eru undarlig allígavæl. Fara at hyggja eftir Jim Morrison og so hugsa, á jú forrestin – lat meg kleiggja mítt tyggigummi uppá hetta træði. That should mean something…

Inn í millum nakrar rimar sóðu vit eisini grøvina hjá Molière.

Victor Noir

Og so var tað tann serstaka søgan um Victor Noir. Hann var tíðindamaður á blaðnum Le Marseillaise í Paris um ár 1861. Einaferð kemur hann upp í eitt øgiligt bronglarí við prins Pierre Bonaparte, ið skýtur og drepur Noir dagin áðrenn hann skal giftast. Tá Noir fer til jarðar eru 100.000 fólk og fylgja honum og aftaná verða stór mótmæli framd í móti stýrinum hjá Napoleon 3. – tí prins Pierre varð fríkendur og alt var í familju og tað stóð nokkso illa til í landinum longu áðrenn og alt korthúsið kemur bara skramblandi niður uppá nakrar fáar mánaðar.

Nærmynd

Men! Tað gerst meira serstakt enn hetta, tí .. skulptørurin, ið ger standmyndina av Victor Noir, ið tit síggja á myndunum omanfyri – ger hann soleiðis, at hann hevur eina hampiliga stóra buglu í buksunum. Við øðrum orðum, Victor Noir er altíð sera glaður at síggja teg. Hetta hevur so við sær, at hann er vorðin fertilitets gudur í París. Tað er soleiðis, at vilja kvinnur hava eina skjóta loysn uppá sín støk-status á FB ella eru tær uppaftur meira óhepnar og megna ikki at fáa børn – so er er hjálp at heinta hjá Victor Noir. Trý ting skulu gerast, ein skal gnýggja bugluna í buksunum, geva honum ein koss og leggja eina blómu í hattin hjá honum. Tá eitt ár er liðið, so er eins ynski uppfylt.

*muss

Mme hevði ein frískligan hugburð til tað heila og gjørdi nógvum kvinnum kynstrinum eftir. Nú verður spennandi at síggja, tað er næstan so tað má uppdaterast aftur, um hetta fer at rigga. Ein onnur festlig detalja, tað eru so nógvar kvinnur, ið hava roynt hetta, at buglan hjá honum er fullkomiliga, sum guidebókin kallar tað: “…blankpoleret.”

Oscar Wilde

Síðan fóru vit til Oscar Wilde, ið eisini sær út til at fáa nógvan kærleika. Gravsteinurin hjá honum var aftanfyri glas. Eg og Mme kjakaðust, um tað ikki var Oscar Wilde, ið sigst fáa eina nýggja reyða rósu á grøvina hvønn dag – men vit komu ongantíð fram til nakra niðurstøðu. Hóast har vóru rósur, minst 10.

Gertrude Stein

Her var hon. Gertrude Stein og konan hjá henni Alice B. Toklas. Navnið á henni er inngraverað á baksíðuni á gravsteininum. Stein doyði nógv ár áðrenn Toklas. Eg las her fyri, at Toklas skrivar og útgevur sínar endurminningar einaferð og tann bókin endar við orðunum, “…og so doyði Gertrude Stein.”

Tað vil siga, hennara endurminningar av lívinum steðga tá Stein ikki var meira. *suk … á kærleikin!

Aftaná Père Lachaise settu vit okkum á eina matstovu at eta frokost. Har var ein gomul kona, ið helt vit sóðu so fittar út. Eg bílegði og spurdi hvat “pauvre” merkti, tí tað virkaði so kent – tænarin, ið ikki dugdi eitt orð av enskum, forkláraði við at peika á hálsin og so lata sum um hann kvaldist og hostaði. Tað vildi eg gjarna hava, segði eg – og so fekk eg ein pipar búff. Tað merkir jú pipar.

Tá tænarin klappaði matskráina saman og skuldi fara avstað – so segði gamla konan við hann: “Handan dugir øgiliga væl franskt, ha?” og tænarin svaraði: “Ca va!” – ið merkir “Tað gongur (an).”

Besti.minuttur.nakrantíð. *breitt smíl.

Notre Dame

Gotiska kirkjan Notre Dame mátti eisini fáa eina vitjan – mær dámar so væl hasar standmyndirnar, ið kallast gargoyles. Hesi verða brúkt fyri at leiða vatn vekk frá fasaduni, so hon ikki fær skaða. Og eisini til at geva vanskaptum klokkarum betri sjálvsálit, men tað var í einari aðrari søgu.

Notre Dame inni

Tað var í Notre Dame, at Napoleon Bonaparte útnevndi seg sjálvan til keisara. Did you know this? Einki piss.

Notre Dame ljós

Eg stóð eitt ónt ár og royndi at fanga eitt sindur av ljósi, ið skein inn á Notre Dame – eg innstillaði umaftur og umaftur og umaftur, tí eg dugi so illa at brúka myndatólið manuelt – men til síðst haldi eg tað lukkaðist. Eitt sindur av gudiligum ljósi í Notre Dame kirkjuni, tað er altíð passandi.

Versailles

23:15 Fríggjakvøld 13.04.2012

Vit vóru úti klokkan nýggju og settu okkum á eina fortovs kafé at fáa okkum un petit dejunér – morgunmat. Tey hataðu okkum, snøgt sagt – vit gjørdu tað vána gerð, at vit løgdu út við parley vu angley og eftir hetta gjørdist alt parley vu fokk off! Konan físti eftir okkum og tveitti bakkarnar við morgunmati frammanfyri okkum og tá vit royndu syngjandi at siga: “Merci boucoup, madame!” – tá froysti hon og ljóðaði akkurát sum ein grísur.

Speglsalurin

Aja, tað kann henda. Tað bilaði ikki so nógv tí sólin skein og vit vóru á veg til Versailles. C tokið á Gare du Nord fekk okkum higar! Mme kemur gratis inn allastaðni tí hon er undir 25 ár. Hetta kann irritera mítt nýliga 26 ára gamla hjarta, tí eg vil eisini – men eg slapp at gjalda átjan evrur, ið jú ikki er øll verðin fyri alt Versailles.  Á sum har er vakurt, maðurin hevur verið fillandi ørur í høvdinum – ein kaldur fani, snøgt sagt. Fátækradømi hevur verið líka ring sum pestin og so liggur hesin at síggja til lítla skvetti, í einari himmalsong av gull, silki og fílabeini.

Dronningens gemakker

Tann duldi boðskapurin, um tað sterka, dominerandi og herskandi Frankaríki er forfínað niður í minstu detalju, tá tað kemur til hendan bygningin. Tað er stuttligt at síggja.

Dronningens gemakker 2

Og so slapp eg endiliga at síggja bygdina hjá Marie-Antoinette. Í 1774 tímir hon ikki meir og flytir út til hetta lítla nýklassisistiska slottið og ger eina lítla bygd, so at hon og børnini hjá henni sleppa at vera nærri náttúruni. Hetta er altso tvørtur ímóti tí stílinum, ið Versailles palassi koyrir uppá, tí har lenar ikki eitt grasstrá tann skeiva vegin – úti hjá henni skal tað vera meira vilt og avslappa.

Træ

Kirsjuberjatrøð og kastanjutrøð gjørdust fleiri og fleiri í tali, jú nærri vit komu bygdini. Eg gleddi meg sum eitt smábarn.

Mylnan

Mylnan, ið er bygd í normanniskum stíli – líkasum restin av lítlu bygdini. “Hon” dyrkaði jørðina og hevði ein bóndagarð við hønum, grísum, dunnum, seyði og hestum. Har var eisini eitt hús, ið hon hevur haft dúvur í og ein menniskja skapt á, ið hon fylti við fiskum.

What a wonderful day for pie!

Guidebókin sigur, “…man får et mere nuanceret billede på den forhadte dronning.” – tí hon var mett at verða vandamikil og býtt. Kanska hon ikki var vandamikil, kanska hon ikki var býtt – men eg meti nú hetta er ørvitisskapur eisini. Hetta var sum tikið úr einum ævintýri, her kundi hon ganga sum eysturíks drotning av Frankaríki og spæla bóndagenta. Woooow.

Eiffel tornið

Vit tóku tokið inn aftur í býin og hoppaðu av á Champ de Mars Tour Eiffel og gingu yvir til Eiffel tornið. Tá vóru vit so gorhungraðar, at vit keyptu okkum okkurt at eta og drekka og so settu vit okkum í grasið, eitt sindur burturfrá. Eg haldi ikki ordiliga eg dugdi at fata, hvussu vakurt tað sá út við hesum frammanfyri mær, meðan eg dasaði á grasinum í 18 gradum.

Eiffeltornið

Guidebókin segði, at nærum allir franskmenn hataðu Eiffel tornið, tá tað endiliga var bygt. Teir hildu tað síggja út sum eina hálvlidna gøtulygt. Nú vitja 6 mió. turistar árliga. Ja, hygga síggj. Har stendur ein illa dámd saltsilo í Suðuroy, ið vónandi fer at gera sama nummar.

Mme ber tað

Vit avgjørdu at fara til Montmatre at eta – guidebókin sigur at franskmenn eta ikki fyrr enn klokkan 20:00 – 20:30 um kvøldið, so vit høvdu góða tíð og avgjørdu at hyggja inn á Sacre Cæur kirkjuna. Vit fóru av á Abbesses metro, ið man skal ganga 90 trapputrin upp fyri at koma upp á jørðina. Mme fekk tað til 104, men vit vóru ikki sinnaðar at dupult tjekka – eg hevði longu tveitt meg í ein inkubator og fingi trýdupult diskus prolaps.

Macaron!

Vit vóru ovurfegnar at vera í Montmatre, tí har var liv og glade dage. Nógv fólk, karusellir, gøtuseljarir, tónleikari o.a. Vit fóru inn á eitt lítið kondittarí at keypa okkum macarons – eg keypti mær eina passiónsfrukt og Mme keypti sær eina mocca og eina pistacie. Hetta var besti lítli góðbiti eg nakrantíð havi etið og bestu 1,50 evrur eg nakrantíð havi brúkt! Hands down.

……. *eg sat akkurát og stardi framfyri meg í ein min, tí eg hugsaði um hasa kakuna. So góð var hon!

10 min. seinni

Oh my god, eg mundi gloymt. Tá vit høvdu etið kom eitt svenskt par og setti seg undir liðuna á okkum, eitt sovorðið ordiliga ríkt stockholms par. Eg og Mme vóru so móðar og mettar, at vit sótu bara og søgdu ikki so nógv. Hendan konan bleiv við at tosa um okkum, hóast tá vit prátaðu, so geylaðu vit á donskum – tað fataði hon bara ikki ein pinn av.

Tá hon hevði kommentera sjey ella átta ting við okkum uppá ein niðurlátanandi máta – so leggur hon merki til at Mme starir fram fyri seg og so sigur hon: “Hon sær heilt forstýra út, eg taki næstan synd í henni, Bjørn.” Og Bjørn brummaði eitt ja.

Oh my god, eg hevði hug at skræða hana sundir, men vit høvdu akkurát biði um dessert, so eg tordi ikki – tí so fór tað at vera so ógvusliga leingi til vit sluppu vekk higani. Tey ignoreraðu servitrisuna, tá hon bjóðaði sær til at siga dagsins rætt – tí puha… tað skal pøbilin ikki bjóða sær. “Vi äter bara a la carte, Björn!” Og Bjørn brummaði eitt ja. Á, havi tit ein lort.

Tey vóru baktalaði rættiliga nógv, tá vit sótu í metroini á veg heim. Øll tey fantastisku tingini vit kundu haft sagt, um vit tordu.

Eg burdi bara beint upp og niður sagt: “Mme? Hesi bæði sita og tosa um okkum? Tey mugu halda vit eru FORSTÝRAÐI!”

“Mme? Nu jävlar, nu mördar vi dom!” – og so hótta við regnskjólinum.

“Mme? luktar det fjärt? (prump) …måste vara paret vid sidan av oss.” – og so bara lata sum einki.

“Mme? Tror du att man någonsin går i säng med varandra när man är så in i helvetes gammal som tanten bredvid?”

Moralurin í hesari søguni? Um gomul fólk geva tær piss, so er bara at brúka eldra diskriminatión – tað virkar altíð! Vit grótu sum vit flentu eftir okkara øru hugskotum.

Kvøldið endaði á hostellinum við einari øl og fronskum Wipe-out, mettar og vælsettar!

Pére Lachaise, Vintage marked og Notre Dame í morgin! Hoyrast!

Vinkonan má fáa eitt navn á blogginum. Higartil havi eg Bróðir, Miðlingin og Størstusystir. Lat okkum kalla hana Mme, ið er stytting fyri Madame! Eftirsum eg fari at venda aftur til hana umaftur og umaftur, tí hon er jú við á túrinum, so er tað gott at fáa uppá pláss beinavegin!

11.04.2012, kl. 22:07 – framman fyri speglinum kvøldi fyri:  [Bonsjur møssjø/madamm. Sjø nø parl kø øn peti pø fransey. Parley-vu angley?] (Góðan dagin, harri/frúa. Eg dugi bert eitt sindur av fronskum. Tosa tygum enskt?)  [Mærsi buku, madamm] (Stóra takk, frúa) [O-revvá, møssjø] (Farvæl, harri.)  [Puve vu meydey? Jø sui tombe e jø nø pø pa me le've] (Vilja tygum hjálpa mær? Eg eri follin og eg sleppi ikki upp.)

*Hatta skuldi dekka meg nokkso gott inn. Nú er songartíð.

12.04.2012, kl. 09:30

Skulu akkurát lenda á Charles de Gaulle, flogternan líkist óhugnaliga nógv Pól á Klettum. Verðin er lítil, havi eg hug at siga. Flogferðin hevur gingið sum ein dreymur, ikki eitt kis á leiðuni og hetta flogfari er so stórt – eg síggi ikki endan á tí. Eg visti ikki, at tað funnust flogtúrar uttan turbulens. Undir lending havi eg ofta annaðhvørt ligið uppi undir loftinum, siktandi eftir kaffikoppinum og við einum Atlanticbolla skúgvaðum upp í gronuna á síðumanninum – men hetta er nakað heilt annað.

Kl. 22:40

So sita vit á hostelseingini og ganga í gjøgnum myndirnar vit hava tikið og tingini vit hava lagt merki til. Hava avgjørt at fara upp hvønn dag klokkan átta og eftirsum hann sigur sól í morgin og regn hinar dagarnar – so fara vit longu til Versailles í morgin! Vit hava keypt okkum eitt tour kort, ið heldur okkum fimm dagar og so kunnu vit loypa av og á buss, tok og metro sum vit vilja. Deiligt, vit nýtast ikki at hugsa um tað. Eg eri piss, fræt, hamrandi bangin fyri at mítt gigantiska myndatól verður stjolið, hóast eg havi tryggjað tað í høvd og reyv – men eg royni at líkjast teimum lokalu, fyri ikki at tiltrekkja rovdjór.

Niðri í metroini: ”Taska? Hvat fyri tasssskAA..HALT TEG VEKK, NUNNA VIÐ KÚLLALIGUM EYGNABRÁÐI!”

Havi avgjørt at royna at sissa meg.

Palais Royal

Tað fyrsta vit gjørdu eftir at hava blakað taskurnar av á hostellinum, var at fara út ein túr. Vit búgva í 10 arrondissement og gingu oman í móti miðbýnum, ið tekur uml. 10 min. Vit steðgaðu á einari kafe fyri at fáa okkum at okkurt eta og fyri at trilva okkum fram við fronskum glosum. Hon virkaði eitt sindur skeptisk at byrja við og svaraði aftur á enskum, men at enda fingu vit hana at siga nøkur fronsk orð við okkum! Yey!

Vit lupu inn á Comédie-Francaise, har Molière plagdi at halda til og funnu útav at tey spældu, Den indbildte syge. Tað kundi verið feitt at sæð Molière á Comédie-Francaise – men eg veit ikki, tað er ivasamt um vit høvdu kunna fylgt við ordiligt og atgongumerkini kosta yvir trýhundra krónur.

Place de la Concorde

Leiðin gekk síðan niðan til Triumfbogan, forbí Jardin des Tuileries, Place de la Concorde og Avenue des Champs Elysees.

“Oooh Champs Élysées, Oooh Champs Élysées. Au soleil, sous la pluie, à midi ou à minuit, il y a tout ce que vous voulez au Champs Élysées!” – var sangur nummar eitt tá eg gekk í Hoydølum og eg kom í tankar um hann tá vit komu higar. Vit fóru veltandi inn og úr teimum stóru handlunum. Eg vendi og skoðaði nógvum pløggum – men tað var ongantíð hugsningur um at keypa nakað, tí tað nógva var so dýrt.

L'arch de Triomphe Etoile

Tá vit endiliga komu niðan til Triumfbogan, byrjaði tað at sirma – men eg fekk nakrar hampiligar myndir av honum allígavæl.

Hin ókendi hermaðurin

L'arch de Triomphe Etoile

Tað tók okkum tvær mislukkaðar royndir at finna tunnilin, soleiðis at vit kundu ganga undir bogan – men at enda komu vit fram við hjálp av at stalka ein heilan riðil av japanarum. Tunnilin var beint frammanfyri nøsuna alla tíðina, men at ganga aftaná japanarum, um ein vil finna eitthvørt er altíð ein loysn.

Í morgin fara vit til Versailles og eg havi verið uppi síðan klokkan hálvgum fýra í nátt, so eg orki ikki at skriva meir.

...

Hvør fer at vilja keypa kúnna, um tú letur hana burtur fyri einki.  - var tað einaferð onkur, ið segði við onkran, ið stóð við einari kúgv og ongari nøs fyri business!

Tað ið eg veruliga vil siga er, at eg eri nú afturkomin frá fýra fápullíkum døgum í París og tit sleppa at gleða tykkum til fyrsta part av ferðafrágreiðingini, ið eg leggi út á bloggers í kvøld. Vit hoyrast!!